top of page

Her

av Siri Bjorstad Hjermann.

Andersnatten, av Theodor Kittelsen.



Det er her eg er ein tidleg morgon. Eg tråklar meg gjennom skogen og restane av natta. Eg blunkar den siste stjerna vekk frå auget, ristar av meg ekkoet av stillheit, strekkjer stiv søvn ut av knoklane.

Dei gamle nåletrea i skogen står framleis, dei fleste. Skakke etter nok ein vindfull vinter bind dei jord og himmelkvelv saman, hektar seg nesten fast i ei sky. Stien slyngar seg brunleg mellom tre og transendentgrøn lyng. Ei fluge summar usynleg. Høgt over meg ei ørn. Ho skriv med breie kalligrafivenger på den lysnande himmelen. Nærar ein lengt.

– Hei ørn! Takk for at du skriv om fridom. Skriv du til meg?

Apostelhestane er i varsamt trav. Venstre og høgre fot landar rytmisk på skogsbotnen, stega smørjast sakte. Farten er ikkje tilfeldig, er tilpassa så sansane ikkje sugast inn mot berre dette eine, mot staden der eg plasserer den andre foten min etter den første. Skal sansane vakna, treng dei meir enn eitt innsnevra punkt om gongen. Eg badar i skogen. Shinrin-Yoku.

Eg går i sansefart, open for omgjevnadane. Ei maurtue maurar som ein samanhengande organisme under den konvekse himmelen. Det er ikkje lett å få fokuset vekk frå dei andre i mylderet, men når eg stille hukar meg ned, klarer eg følgja den eine mauren si ferd.

– Hei maur! Er livet ditt stort eller lite?

Lukta av mai som nærmar seg juni buktar seg mellom trea, smyg til værs i følgje med ekorn og fuglar. Dropar på spindelvev dirrar i møte med dei morgonvaknande stega og sansane mine. Sollyset balanserer på den eine spindeltråden etter den andre, som eg i tur og orden slit over med andletet mitt. Eg er nok den første i skogen denne morgonen, stadig først over nok ein gyllen, tynn sigerstråd.

Sola smyg seg over fjella i aust, kler av seg den tynne morgonskodda og tråklar seg gjennom skogen den òg. Trær og greiner svaiar etter sin eigen melodi. Lyset filtrerast, skin med varierande rytme og mellomrom gjennom skogen, føl rørslene i skogen. Eg har sol i ryggen, sol inn frå sida, sol i det auget eg ikkje knip igjen og sol på innsida.

– Hei sol, velkomen tilbake!

Eit impulsivt vindkast rykkjer meg ut av rytme, men eit raskt sidesteg stabiliserer balansen, og så står eg, stille. Sjeldan står føtene heilt stille, men no gjer dei det, dei søkk lett ned i den mjuke stien. Sansane møtast her, før eg går vidare. Naturen trengjer gjennom porene. Ei grein sneiar venstre kinn, eit skjørt fjorårslauv landar i krøllane mine.

Skogen opnar seg. Eg entrar ein lysning med luft og rom. Eit ekorn går nesten i eitt med skogen, men eg trur eg kan sjå det vesle vibrerande hjartet under pelsen, eg kjenner lukta av hjarteslag og leik. Ekornet piler over eit rotvelta tre med sprikande røter, finn ein røff stamme som ruvar mot himmelen og forsvinn i det blå.

– Hei ekorn! Kva kunne eg sett frå ditt perspektiv?

Grunnen under føtene mine varierer som livet, stødig som fast fjell, upåliteleg som lause eller våte røter, surklande og sleip av gjørme etter gårsdagens regn. Eg tråklar meg vestover, kastar lange skuggar i stigande morgonsol, får eit glimt av horisonten før eg snur mot aust, mot sola. med augo attlatne ser eg brennande eld under augneloka i fleire sekund.

Impulsane styrer meg, eg flyt og har fin fart inntil føtene stoppar brått. Eg ser ned. Eg ser opp og ned igjen. Høyrer mitt eige gisp mellom skrålet til kråketinget. Hjarterytmen går ikkje ned sjølv om kroppen har stansa, hjartet dundrar. På stien framom meg ligg eit ekorn, urørleg. Var det dette ekornet eg såg i stad, som klatra høgt og kasta seg uredd mot neste tre, som sveva mellom tynne greiner utan å falla, som pilte opp ei trestamme og ned ei anna før det slo salto og forsvann? Det rakk i så fall å gi meg glede.

I rørsle flyt tankane fritt. Når eg set eine foten føre den andre medan armane slenger seg fram- og bakover i ein jamn rytme, då flyt tankane fritt. Stundom bleiknar tankane og eg fell inn i eit svev, flytande i eitt med naturen rundt meg. Eg vert ei forlen