Vekk

av Thomas Klakegg.

Regn, damp og fart, av J.M.W. Turner.


Eg trudde det var ho som kom til å reise om det nokosinne blei slutt. Først no når eg sitt her på togstasjonen innser eg at eg tok feil. For det livet me levde, det var hennar. Det var hennar venner. Hennar leilegheit. Hennar katt, hennar blomar. Hennar ting. Det viste seg at alt eg eide fekk plass i ein ryggsekk. Herregud, så klisjé eg er. På ein togstasjon, med alt eg eig i sekken, på veg til å forlate alt.


Bremsene hyler i det toget kjem inn på stasjonen. Eit tungt pust blir etterfølgt av eit titals simultant opna døre. Eg går inn ein av dei, og innser at stasjonen bak meg no òg er hennar, nett som alt anna. Eg er ferdig. Ti minuttar seinare er toget på veg. Eg sitt åleine i kupéen. Nokre tomme aviser ligg igjen på det eine bordet, elles er det heilt tomt her. Heilt sterilt. Berre meg og sekken min.


Stille ser eg ut togvindauga, på all den norske granskogen som passerer vindauga. Dette landet er så monotont. Alle dei åra eg trudde me budde i eit fint land. Lite visste eg at eg ikkje visste det grann om det. Skog og fjell er oppskrytt når du ikkje har nokon å dele det med. Eg tar opp Kindlen frå sekken, prøver å lese. Emilie Brontë passar ikkje. Eg trykkar ut og finn ei anna bok. Nokre minuttar seinare må eg gi opp Sarah Maas òg. Eit siste forsøk. Tove Ditlevsen. Det må då vere deprimerande nok. Men nei, det er seks timar igjen av togturen, og min eine aktivitet er daud. Eg legg Kindlen tilbake i sekken, og ser ut av vindauga igjen. Granskog.


Det var min feil. Sjølvsagt var det det. Det var eg som slutta å bry meg. Tok for lett på det. På oss. Det var ikkje rart du fann ei anna. Eg hadde funne ei anna sjølv om eg hadde måtte ta til takke med meg. Det regnar på vindauga, så eg veit ikkje om dropane eg ser er på det eller på kinna mine. Uansett er det irrelevant, det nyttar ikkje å gråte over spilt mjølk. Eg møter blikket mitt reflektert i vindauga litt for lenge. Kjenner eg hatar det. Hatar meg. Foraktar meg for at eg klarte å kaste vekk noko så fantastisk.


Ein familie kjem inn i vogna på eitt stopp oppe i fjellet. Norrøna herifrå til helvete. Dei har vore ute på fjelltur. Ikkje berre er det mogleg å sjå det, ein kan høyre det vel så godt. Ein kan høyre ein forelder som masar om kor god utsikten var. Den andre forelderen gjentar om og om igjen at det var fint å gå trass i været. Barnet smilar berre til foreldra sine, seier ingenting. Dei er alle gjennomvåte og gjørmete.


Då dei går av nokre stopp seinare byrjar eg å gråte. Det skulle vere oss, det. Ho elska å gå tur i fjellet, prøvde alltid å få meg med. Klarte det i byrjinga, men snart orka eg ikkje lenger, det var ikkje heilt for meg sa eg. Til slutt slutta ho å spørje. Så slutta ho å elske meg. Eg trur ikkje ho slutta å elska meg fordi eg ikkje ville sjå fjella med ho, det er ikkje det. Men noko av det ho såg i meg forsvann den dagen ho gav opp. Og det blei aldri erstatta av noko anna, det berre forblei der, midt i forholdet vårt, eit tomrom.


Stillnaden i vogna blir uuthaldeleg etter lyden av ein familie. Det kjenst som at dei tok med seg alt liv og varme i det dei gjekk ut døra. No kjenst vogna her ut som ei grav. Veggane pressar inn over meg, kald jord, mark kravlar over huden min, byrjar å fordøye meg, snart er eg ikkje meir, snart er eg gløymd. Eg må ut. Av. Av toget, av verda. Noko må stoppe.


Neste gong toget stoppar er det på den minste togstasjonen eg har sett i mitt liv. Det er fjell overalt, knapt ei handfull hus er å sjå. Likevel spring eg ut. Sekken min ligg igjen på toget, den var òg hennar, eigentleg. Eg ser meg om i den litle bygda. Ein butikk er i ferd meg å stengje, i alle husa kan eg sjå familiar som sitt saman i lyset. Nokre ser på TV. Andre les eller speler brettspel. Eg er åleine. Så utruleg åleine.


Det er ein parkbenk utanfor butikken. Eg sett meg ned, legg hovudet i henda, ser på toget som går, livet mitt som går. No er eg ingen. For alltid vil eg vere ingen. Alt er slutt no. Eg høyrer skritt, men orkar ikkje sjå opp, orkar ikkje å møte blikket til eit menneske. Eg er ikkje eit menneske sjølv lengre, har ingenting med dei å gjere.


Ei hand på skuldra. Nokon sett seg ved sida av meg. «Går det bra?» Eg svarar ikkje, sjølvsagt. Verda angår ikkje meg lengre. «Du kan ikkje sitte her ute, det regnar. Du kjem til å få lungebetennelse». Det er rett før hiksta slepp unna, men eg klarar akkurat å halde dei inne. «Eg har aldri sett deg før, er du på ferie?» Kan ikkje dette mennesket forlate meg, ho og? Eg er pesten, gift, øydelegg alt eg tar i, gå vekk.


Handa forsvinn frå skuldra mi, og eg slepp eit lettelsens sukk. Endeleg ga ho opp, nå er eg fri, no kan eg bli gløymd i fred igjen. Så tar handa forsiktig under haka mi i stadet, løfter andletet mitt så eg ser rett inn i eit anna. Eg prøvar å gøyme mitt bak henda igjen, men eg klarar ikkje. Dama som ser på meg må vere hundre år gammal, eller kanskje berre seksti. Ho ser varm ut, god. Hu ser ut som det eg drøymde at bestemødrer var då eg var liten og vennene mine snakka om sine. Eg vil ha ein klem.


«Bli med meg, så skal me få litt varme i deg», seier ho. Eg møter blikket hennar. Det blinkar i auga hennar. Lyste. Henda hennar tar mine i sine. Dei var varme, eg merka ikkje kor kald eg var før no. «Ver så snill, la meg hjelpe» seier ho. Eg ser på henne. Framleis.


Støtt Pendelen:

VIPPS # 507 114

Alt innhold er opphavsrettlig beskyttet

© 2020 Pendelen.no