Bjerkebeinarens ank

av Thomas Løland.

Christinas verden, av Andrew Wyeth.



Som jorda lenka fast i solas bane,

Du heldt meg varm og svikta alltid slepp,

Og etter kvart var vond å vende-vane,

Då vinterkulda beit i kroppen krepp.


Eg heldt 'kje fast på mitt, og flaug for nære,

Og stadig vart du sterkare i stikk;

Men over krinsen vart for seint å lære:

For lenge nærte meg med ditt bestikk.


Eg hadde jorda sådd med fraudig grøde –

Nå heilt er skrinne skal, og husar øyde

Der berre lever for å døyve møde

Og drepa meg, som mange gongar døydde.


Eg er ...

(eg græt, og tittar ned på skeia)

... Som knust i tusen betar kring deg feia.