top of page

Forsøk

av Berit Oksfjellelv.



«Dette er nesten som Borgarfjörður», sa han, idet vi køyrde inn til Brønnøysund i ettermiddag.


«Ja, men her har husa bordkleding av tre», svarte eg.


Og så hadde vi ikkje meir å snakke om.


For ein halvtime sidan sa han:


«Eg har starten på ei novelle.»


Han sa den første setninga, den han hadde, og eg skjønte at han hadde noko. Noko som kunne bli til noko. Det hadde ikkje eg.


Eg sa:


«Viss du skulle kjøpe deg ein traktor, ville du då ha gått for ein Honda? Eg er meir eit Massey Ferguson-menneske», sa eg, for å vise at eg kan vere annleis, at eg kan snakke om kva som helst, at eg kan ta for meg eitkvart nærliggjande emne og handsame det med kunnskap og varsemd, men vi har vore i lag for lenge, eg kan ikkje lenger overraske.


Han svarte ikkje, og eg sa:


«Nei, du er vel meir ein Ford-type», men så sa han ein Honda-type han kunne tenkt seg som bil, for å vise at han godt kunne snakke motor, viss det var slik det skulle vere. Og det skulle det jo, ettersom det er eg som set premissane.


No sit vi utanfor ei kyrkje i Brønnøysund med kvar vår penn og kvart vårt papir; eg med ei flott linjert skrivebok eg hadde med heimanfrå for å skrive noko skikkeleg stort, han med eit ark han har rive ut frå teikneblokka til ho tredje. Han vil ikkje bli sett med ei heil teikneblokk. Eg skjøner ikkje kva som er flaut med det.


Vi er eigentleg på festival. Det er derfor vi har barnevakt. Men vi har snike oss ut av festivalområdet for å skrive, det kan ein ikkje hyre inn barnevakt for.


Han skriv sikkert noko svært. Førstelina tyder på det. Eg kan berre sjå sandalane hans herifrå eg sit, han sit heilt roleg med føtene i kors – alltid sindig og veltilpassa. Ja, ja, alle kan ikkje leve opp til kunstnarmyta, tenkjer eg, som ikkje har noko eige å by på akkurat no.