Forsøk

av Berit Oksfjellelv.



«Dette er nesten som Borgarfjörður», sa han, idet vi køyrde inn til Brønnøysund i ettermiddag.


«Ja, men her har husa bordkleding av tre», svarte eg.


Og så hadde vi ikkje meir å snakke om.


For ein halvtime sidan sa han:


«Eg har starten på ei novelle.»


Han sa den første setninga, den han hadde, og eg skjønte at han hadde noko. Noko som kunne bli til noko. Det hadde ikkje eg.


Eg sa:


«Viss du skulle kjøpe deg ein traktor, ville du då ha gått for ein Honda? Eg er meir eit Massey Ferguson-menneske», sa eg, for å vise at eg kan vere annleis, at eg kan snakke om kva som helst, at eg kan ta for meg eitkvart nærliggjande emne og handsame det med kunnskap og varsemd, men vi har vore i lag for lenge, eg kan ikkje lenger overraske.


Han svarte ikkje, og eg sa:


«Nei, du er vel meir ein Ford-type», men så sa han ein Honda-type han kunne tenkt seg som bil, for å vise at han godt kunne snakke motor, viss det var slik det skulle vere. Og det skulle det jo, ettersom det er eg som set premissane.


No sit vi utanfor ei kyrkje i Brønnøysund med kvar vår penn og kvart vårt papir; eg med ei flott linjert skrivebok eg hadde med heimanfrå for å skrive noko skikkeleg stort, han med eit ark han har rive ut frå teikneblokka til ho tredje. Han vil ikkje bli sett med ei heil teikneblokk. Eg skjøner ikkje kva som er flaut med det.


Vi er eigentleg på festival. Det er derfor vi har barnevakt. Men vi har snike oss ut av festivalområdet for å skrive, det kan ein ikkje hyre inn barnevakt for.


Han skriv sikkert noko svært. Førstelina tyder på det. Eg kan berre sjå sandalane hans herifrå eg sit, han sit heilt roleg med føtene i kors – alltid sindig og veltilpassa. Ja, ja, alle kan ikkje leve opp til kunstnarmyta, tenkjer eg, som ikkje har noko eige å by på akkurat no.


Ikkje elles heller.


Eg har nettopp lese ferdig «To» av Märtha Tikkanen, om ekteskapet mellom ho og mannen Henrik. Skal ein ta det som står der for god fisk, bruka dei to heile livet på å rakke ned på kvarandre litterært. Viss

det var så mykje feil med denne Henrik, kvifor gjekk du då ikkje ifrå han i staden for å livnære deg på å snakke drit om han etter hans død, du Märtha? tenkjer eg og seier det til han som nettopp har kryssa føtene. Eller nei, eg seier det jo ikkje høgt, for eg vil ikkje forstyrre han. Det vil ein jo ikkje.


Eg høyrer dei syng og speler heilt tydeleg, dei vi har droppa for å heller gå hit og skrive; Kurt Nilsen, Espen Lind og ein eller annan Fuentes og kanskje ein fjerde. Eg får aldri med meg alle detaljar, men eg har særleg fokus på det relasjonelle, så eg har googla at Fay Wildhagen, ho vi høyrde i stad, er kjærast med Silje Nordhagen i P3 Morgon, og eg tenkjer at det er meiningslaust å skrive det ned her, for kanskje veit ingen av oss kven nokon av dei var om berre eit par år. Eg veit det i grunnen ikkje no heller. Alt er så langt unna.


«Kva vart det med Publiners?» sa vi då vi gjekk inn på festivalområdet tidlegare, og ingen av oss kunne gjere reie for dei, vi heng ikkje med, men vi kjende igjen andletet til ein av dei, ja, han som song – vokalisten – men han var berre vanleg publikummar, han, som vi, og eg fekk meg ikkje til å spørje. Eg hadde berre drukke eit glas vin. Det hadde kanskje hjelpt med to.


Ei lang tynn dame kom stigande bortetter plenen med leppestiften høgt opp i lufta som eit sigerstrofé, ho tok ladegrep og smurde utover leppene, stødig, utan spegel, sånn – der! – no var ho fin, fjong, klar for resten av kvelden. Rett bak henne kom ei anna godt vaksen kvinne – hoppande, sprettande – som ein lukkeleg sjuåring.


Ein mann eg ikkje kjenner kom rett bak meg, klappa meg på skuldra, smilte som om vi var gamle kjente, som vi jo ikkje er, men det kunne ikkje han vite. Eller så har det ingen ting å seie.


Framom meg hoppa og dansa det to menn, smilte og tok på kvarandre, dei er sikkert eit par, og dei utviste slik livsglede at eg kunne ikkje la vere å smile av dei, eg lo ikkje av dei, gleda deira var berre så smittande, og han eine såg det, han smilte tilbake og tok eit par skritt tilbake for å dulte meg kameratsleg i aksla, som for å invitere meg med i dansen.


Der var godt vaksne menn med hattar som såg ut som kransekaker, kvinner i buksedress på halv åtte og med paljetthattar for å synast i mengda. Her vart utdelt fleire klemmer enn det er plass for i Guinness rekordbok, men der var ubeskriveleg mykje plass for ølet med same namn som boka – og andre.


I det verkelege liv er dei bankfunksjonærar, drosjesjåførar, barnehagelærarar og alt mogleg anna tilknept, anstendig og ansvarleg, men det har ikkje noko å seie no. No er dei på festival.


Eg får eit bilete på mms av ho på stranda med bøtte og spade. Ho har det bra. Eg òg. Men eg finn ikkje tilbake til den gamle rolla mi. Eg er ikkje ung og ivrig lenger. Eg kan ikkje ta leppestiftladegrep og kjenne meg komfortabel med ein heimestrikka ølkopphaldar på brystet. Eg sender eit bilete av han og scena med denne Fay Wildhagen på og skriv: «We are young and wild and freeee!», men det er jo berre tøv.


Vi har søkt tilflukt nær ei kyrkje for å sleppe unna heile folkloren. Vi har hatt øyreproppane på heile vegen ut av festivalområdet og har teke dei ut, og no er det endeleg passeleg lyd. Dei held fram med coverlåtar, høyrer eg. Det ville vere som om eg skulle la han gule i Mysterier vandre rundt her og traktere konerne ved vandposten eller sørgje for barnebidrag til familien på Gilje. Der dreg dei attpåtil i gang med «Cherio». I gamle dagar, på den tida låta vart laga og ei stund etter hadde eg evna til å stenge alt ute. No syg eg alt til meg, lever det inn, og det forvirrar meg, eg lurer på om det finst eit «meg» her inne nokon stad, innimellom han, ho, musikken, omgjevnadene, bøkene eg les. Om det kanskje er Massey Ferguson som er meg. Og det er det sjølvsagt ikkje, for eg har ikkje sete i ein traktor sidan eg sjølv var fem år.


Han med sandalane set ned begge føtene, rundsar hjørnet og viser meg eit ark med usamanhengande kludder på kryss og tvers.


«Eg fekk det ikkje til», seier han.


«Det vart berre med den setninga.»



Berit Oksfjellelv er forfatter av novellesamlingen «Skjør» (2019) og barneboken «Ut av munnen»(2012).

Støtt Pendelen:

VIPPS # 507 114

Alt innhold er opphavsrettlig beskyttet

© 2020 Pendelen.no