Hans Holmøy og dødens kavaler

av Siri Bjorstad Hjermann.

Bjørnejegerens hjemkomst, av Adolph Tidemand.


Hans Holmøy, Honndals store sønn,

sig utslitt ned på stol,

hans blikk er tomt, djupt som ein brønn,

han har sett dødens bol.

I utmark vandra Hans avstad,

han hadde slikt å gjer'.

Han nære var lit de parad'

då bjørnen kom frå ingenstad

som dødens kavaler.

Den lodne binne stod på to

før Hans fekk sukk for seg.

Han kjende dødens skarpe klo

då bjørnen kom hans veg.

Han lamma var av angst og gru

og kom seg ikkje bort,

med gåsehud han kom i hu

den stakkars maltrakterte ku

som bjørnen drap så fort.

Han klarte få eit sikkert grep

i bjørnetungerot,

han undrast korleis bjørnen drep

og korleis stå imot.

Det liv han hadde levd så kort

var kvart sekund forbi,

han kjente medvit svinna bort

og sørga over alt ugjort.

Var perleporten vid?

Då small eit skot ved øyret hans

Vart Petersporten stengt?!

Så såg han binnas smertedans

og augo som vart vrengt.

No var han visst i draumeland,

for bjørnen sleppte tak!

Han trakk til seg si såra hand,

bror Oliver var redningsmann

og Hans fall med eit brak.

Han lurte død, er trygg i hus

på stol han sit så ør.

Han skjønar inkje, er i rus

av dramaet som skjedde før,

og ensar ikkje alt som skjer,

av kaos og av lyd.

Inn kjem to sterke menn som ber

den døde bjørn, og folket ser

på, full av skrekk og fryd.

Den gut som bar to bjørnar små

tett inntil hjartet sitt,

han gløymde aldri det tablå

og Hans sitt bjørnebitt.

Eit rom med rifle, øks og blod ,

med skrik og rop og skrekk,

der døden sjølv i skuggen stod

gav aldri barnehjarter ro,

det syn gjekk aldri vekk.

For den som ikkje trur det her

og tenkjer det er tull;

i gardsmusèet skallen er,

punktert av kulehull.

Kven kan vel gløyma Holmøy-Hans

i bygda han kom frå,

på grava ligg det årvisst krans,

og Tidemand sin penseldans

kan ettertida sjå.



Den sårede bjørnejeger, av Adolph Tidemand. (foto©: O. Væring Eftf. AS)