Krøtterkonge

av Carl Noah.

Fjellvandreren, av Johan Fredrik Eckersberg.


Du kravle væ ner ifrå fjella engong, frøsin og hækin på meir.

Børa den tyngde og vegen var trong, skauhimen svartne og hulderkor song. Du fann itte liv eller leir.


Tel slutt vart du motlaus – du gaule åt gud! Så vasa du vilt med en drøm om et rud. Blåsline føtter i gråbeinens spor, attom låg varmen og minne om a’mor, men jøssom du snåva og seig nerpå kne slog rauting og budeias lokk gjønnom tre.


Hå var det som kvekne tel djupt i ditt brøst?

Det skolv gjønnom heile ditt ty. Og da hørde du brått ei så torende røst

som drog deg tel føtta og gløste di løst,

så sto du der, skapa på ny.


Nå følgde ei rydningstid heilt uten like; for deg måtja budei og bjønn begge vike.

Kampsteinen flaug som skøtin tur jorda, du kappåt med elva og danse med sola. Da blomstre du au, du sjølodla sønn, og dikte ditt liv med ei tunge ta jønn.


Men åra dom gjorde som år ofte gjør, og ugras fækk herja ti hagan. Du reiv ut di tunge, dreiv sønn din på dør, snart luske han gråbein om vegga som før – du gammarn, du tørde itte jaga’n.


Så reis deg og grip etter staur og øks,

glan otten i aua og stryk så tel skøgs,

før du sjøl ligger gapande framom en peis.

Røsk drømmen din fram frå ditt hjerte ta gneis; der smiler den mora du trur du har glømt,

der hersker den ilden du trur du har gjømt.


Et ord vart du gitt da du strauk ifrå fjella,

ei gave frå gamle tel unge.

Blodguden trommer og krever inn gjelda,

det er ætta si urgamle låt du skar spella, du pottitprest...

krøtterkonge.

Støtt Pendelen:

VIPPS # 507 114

Alt innhold er opphavsrettlig beskyttet

© 2018-2021 Pendelen.no