Maskespel II

av Hallvard Kjelen.


Kvinne med maske, av Lorenzo Lippi.

Eg skrapar på di kvite maske no

Og bit for bit kjem alle draga fram

Av år, av røynsle, kjærleik og av skam,

Av farge, liv og død, men òg av ro.


Eit bilete der livet er motiv,

Men gøymt bak lag med isna ironi.

Eit spel, ein draum, ein herleg symfoni.

Med tonesprang og messingklang som riv.


Men kvart eit skal eg river av, blir snart

Erstatta av eit nytt som du set på.

Slik berre glimt eg ser av grøne strå.

Og flatt og kvitt som is og like hardt


Er skalet att. Eg reiser meg og går

og lengtar framleis mot ein betre vår.