Motorsagkysset

av Siri Bjorstad Hjermann.

Skogscene, av Jacob van Ruisdael.



I utmark står bjørka så langstrakt og lys,

har stått lenge med røter i bakken.

Om vinteren skjelv ho, og sevja den frys

ho endrar seg med almanakken.


Ho står der åleine, heilt ulik mørk gran

som forsvinn i mengda av like.

Ho kjenner seg einsam nær barnåltreklan.

Seg sjølv er ho nær ved å svike.


Sin eigen verdi kan ho slett ikkje sjå,

synest barnål er betre enn blad,

for blada fell av, ho må heilt naken stå

nær ei gran som er grønkledd og glad.


Til jul vert den henta og pynta, i hus,

får stjerne i toppen, og glitter,

mens sjølv står ho att med ei kjensle av blues

står frysande, einsam og bitter.


Uvitande er ho om håpet ho gir

når ho faldar seg ut, lysegrønn.

Ho er vakker og varsam, mjuk som kasjmir,

anar slett ikkje at ho er skjønn.


Ein mann går mot trea, passerer kvar gran,

han går stødig, har vernesko på,

men stega er lette, for han har ein plan,

når han ser henne, kjem det eit «Åhhh!»


Så høyrest ein lyd og ho lysnar, vert rørt.

Om eit motorsagkyss har ho drømt!

Han bit henne varsamt, og ho vert forført

av kvart bitt som er kjærleg og ømt.


Ho fell over ende, ho landar i lyng

kjenner prikking frå krone til rot,

det svimlar for henne og blodet det syng.

Når det byr seg ein draum, ta imot!


Eit år har passert, mannen frys ikkje meir,

det er stormfullt og granene knekk,

men ho held han varm, og ho kviskrar «Min Geir,

takk for gleda som saman me fekk!»


Han treng ikkje tenkja, han svarer ho mildt

«Sjølv takk for din varme, ditt tolmod!

Du gav meg ei meining, eg hadde det ilt,

no buldrar det varmt i mitt blod!»