Søndag

av Siri Bjorstad Hjermann.

Søndag, av Jacob Bratland.


På søndag etter søndag går

dei begge til Guds hus,

men tankar flakkar, blikka går

dei unge er i rus.

I naboheimar vaks dei opp,

vart fødd på same dag,

dei hang i lag i leik og hopp

inntil ein dag det sa heilt stopp,

dei kjende ubehag.


Med hatt på snei og tørklehals

og arbeidshand i fang,

han drøymer om ein sakte vals,

å vera Don Juan.

For ved hans side sit ho der,

lett framlent, tenksom, søt.

Det hender at til Gud han ber:

Gud, gi meg mot som kavaler;

å setja nådestøt!


Ho drøymer om at handa hans

lett rører hennar hud,

meir drøymer ho, om laurdagsdans,

om brudgom og om brud.

Ho raudnar lett, og hjartet slår

så sterkt at bringa brenn.

I grua inne flammen står

og virkar kald mot livets vår,

når venn vert meir enn venn.


Frå pipa bak stig røyken grå

mot høge himmelen,

dei sit på vollen, vil ei gå

frå kjenslevrimmelen.

Men arbeid ventar bakom dør

på gardar tett i tett,

at både han og ho er ør

det kjennest som ei ekstra bør,

å skiljast er ‘kje lett!


Dei finn slett inga kvile her

så blyge har dei blitt,

men alt dei ynskjer er å ver’

og stoppa tida litt.

Dei ynskjer ikkje meir enn slikt:

å sitja tett ilag,

å prata om ein song, eit dikt

og ikkje gjera nok ei plikt,

det er jo finsøndag!