top of page

Svart boks

av Gerard Birkeland.

Portrett av en gammel mann, av Rembrandt van Rijn, lagt over Sort kvadrat av Kazimir Malevitj.


‘På tide å tenne lysa. Gidd du, Leonard?’


‘Sjølvsagt, sir.’


Klirringa her kjem frå den fornærma. Han romsterer rundt i ein keramikkbolle med assorterte småting. Denne bollen fann me skåra til, men innhaldet var det ikkje mykje igjen av. Det skal ha vore snakk om nips, stort sett. Suvenirar frå hundre forskjellige turistsjapper. Herr Nystrøm forlét visst aldri landet sjølve, men borna hans sendte stadig suvenirar frå diverse reisemål. Den samla verdien overstig nok ikkje ein femtilapp, men det er verd å merke seg, at i auga til ein sentimental gammal mann som herr Nystrøm må tinga ha hatt ein betydeleg affeksjonsverdi: Høyr korleis han plukkar opp tinga, ein etter ein, og dveler med dei i handa. Eg trur han mimrar om stader der han aldri har vore.


Omsider plukkar han opp ein lighter. Denne fann me, ein forgylla Zippo med logo frå eit lokalt whisky-merke i Skottland. Som de høyrer er volumet på rull- og klikk-lyden meir eller mindre konstant, slik at det er naturleg å anta at den fornærma gav lighteren til androiden, og at det er denne som tenner lysa.


‘Leonard, kjære deg. Du må ikkje kalle meg "sir", det kjennest unaturleg.’


‘Eg ber om orsaking, herr Nystrøm, språkinnstillingane mine er satt til FORMELL. Dersom du ønsker å endre dette, ver venleg og sjå manualen min innehaldande tilgangskodar nødvendig for å endre språket i INNSTILLINGAR.’



‘Kan du ikkje berre endre det for meg?’


‘Av sikkerheitsmessige grunnar: nei.’


‘Pokker. Eg har ikkje greie på sånt. Veit du: Kan du minne meg på å be Thomas fikse det når han kjem?’


‘Det skal eg gjere, sir.’


Der kjem eit pling, som frå ein gammal mobiltelefon. Dei gamle android-modellane hadde denne typen utdaterte notifikasjonslydar, slik at dei ikkje skulle stå fram som for menneskelege.