Svevesteg

av Berit Oksfjellelv.

"Ørn på gren" Ohara Koson.

Eg merkar det med ein gong eg set meg i togsetet. Han er annleis.


Han kjem med ein gong og sjekkar billetten, ventar ikkje slik at vi skal rekkje å finne oss til rette først, som dei andre. Han rotar med referansenummeret, finn ikkje billetten og når han endeleg gjer det, kjem det ikkje ei unnskylding, ikkje eit «vil du ha kvittering», han går berre vidare, til neste. Ivrig.


På neste stasjon kjem det på ein horde. Dei omsluttar meg med all praten sin, frukosten sin; eg og strikkinga mi krympar til små nøytronar. Eg kjempar meg ein veg fram til toalettet og finn fleire ledige plassar lenger fram. Går tilbake til plassen min og hentar alt pikkpakket. «Ja ein har med seg forskjellig når ein reiser», seier ho på setet ved sida av meg innimellom alle tuggene.


Eg etablerer meg på setet ved snacksautomaten, på barnevognplassen, det er der eg er van med å sitje. Stamplassen min. Men denne gongen er ikkje barnevogna med. Eg reiser åleine. Det er ikkje den beste plassen. Eg blir stadig avbroten av den hermetiske stemma til den stakkars dama som sit inni automaten og slukar bankkort og spyttar dei ut igjen. «Velg ønsket produkt», «Vennligst vent for autorisering», seier ho, det er ikkje ein invitasjon til nytt vennskap.


Så fort det går denne gongen. Ingen dikkedarar med bankkort på grunn av manglande mobildekning. Ingen godteposar som set seg fast. Ingenting som krev ein tolmodig, stødig konduktør.


Vi må stoppe på neste stasjon. Ikkje at det er ein feil. Dette er ein fin plass. Fjellet er alltid vakkert, uansett vèr og årstid. Men stoppane her er alltid lange. For lange for desse sjelene rundt meg. Eg såg ei ørn heilt nær togvindauget for litt sidan. Eg var den einaste som såg ho. Eg kika meg rundt for å sjå om det var andre som var begeistra, men alle dei andre passasjerane i vogna var limt fast til mobiltelefonane sine.


Passasjerane blir utolmodige. Vil ut og røykje, til avveksling frå den andre lasta. Dei har ikkje fått med seg den tydelege beskjeden over høgtalaren om inga avstiging. Dei stimar i hop i gangen, klar til å trykke på knappen for å opne døra.


Han er der parat. Hadde nok venta det. Han har eit langt svar på kvifor det er umogleg å opne døra. Langt og pedantisk, han kostar på seg å grunngje kvifor han ikkje har lov til å sleppe folk ut; manglande perrong, fare for utvasing (ja, det er ordet han brukar) i nabosporet der møtande tog er venta, greier ut om kva forferdelege konsekvensar det kunne få - og ansvaret som då ville falle på han og samtlege medlemmer av togpersonalet. Han er ikkje sur eller streng, berre forståingsfull. Beklager, seier han gong på gong og understrekar unnskyldninga med talande kroppsspråk, som om han kjenner fysisk smerta som må kvile over dei stakkarane som ikkje får sleppe ut eit minutt eller to.


Folk glid motvillig tilbake til plassane sine. Fiskar fram telefonane, finn tilbake til der dei var, tryggleiken, vanen.


Det gjer ikkje han. Han blir gåande rastlaus att og fram mellom automaten og utgangsdøra. Dreg opp ermene på uniformsjakka så tatoveringane synest. «Ja, ja, ja», seier han til seg sjølv og ventar spent på toget vi skal møte. Han klistrar seg fast mot ruta og smiler breitt mot togføraren inne i det møtande toget som endeleg rullar inn på perrongen. Han flirar høgt når resten av toget passerer, vinkar med høg hand til konduktøren bakarst i toget.


Eg ser ned i boka.


Han set seg ned på ein av klappstolane. Trippar fingertuppane mot nabosetet og ser utolmodig bort på stasjonsbygningen.


«Hm», seier han og dreg opp walkietalkien. «Kva schera?» syng han inn i den, så det rungar i walkietalkien. Eg ville ikkje ha merka uroa hadde eg ikkje vore så nær.


Endeleg kjem togføraren, grynnar gjennom snøen, kostar av seg all den lause snøen som har festa seg langt oppetter buksebeina, og går om bord. Konduktøren er synleg glad, opnar døra galant for kollegaen og smiler når det er klart for ny etappe.


Eg held meg anonym under heile opptrinnet. Mange ville ikkje ha sett på det som eit opptrinn eingong. Ingen av dei siamesiske telefonbrukarane ansar det i alle fall.


Men då eg ser det glade smilet hans greier eg ikkje å la vere å smile tilbake. Kven greier vel å halde maska mot eit så ope sinn? Han er på tur inn i førarkupeen ilag med togføraren, men snur når eg smiler tilbake til han.


«Takk», seier han. «Eg er så glad. Dette er første turen, skjøner du», seier han og vippar ned klappsetet rett framfor meg igjen. «Eg tenkte ikkje eg skulle seie noko», seier han før eg rekk å svare. «Altså, ikkje første turen totalt sett», held han forklarande fram «…eg har arbeidd her før, skjøner du», seier han og klappar på walkietalkien som var den eit kjært arvestykke.


«Første dag etter soninga, forstår du», seier han med dempa stemme idet han bøyer seg fram mot meg. «Eg hadde ikkje trudd dei ville ha meg tilbake, men det gjorde dei», seier han og er blank i augo.


«Særleg Frank her», seier han og peikar framover mot førarkupeen. Dette er nemleg ein buss som går på skinner, ei motorvogn, toget har ikkje eige lokomotiv. «Han er heilt formidabel. Så snill – spør meg korleis eg har det, korleis det var å sitje inne – mange ville ikkje turt å spørje, men han gjer det, sant, let meg få prate, ikkje sant, setje ord på det. Og han er ikkje fordømmande. Han kjører toget rett fram som om det var ein heilt vanleg tur. Og det er det vel…for han… Ikkje for meg.»


Eg smiler berre, veit ikkje kva eg skal svare, om det er naturleg å spørje kva han sat inne for, kor lenge han sat der, alt slikt ein lurer på, men det einaste eg får meg til å spørje om er om han vil ha ein kopp te frå termosen min. Sjølv om vi sit rett ved ein Kaffestasjon, som det så fint er formulert på eit malplassert treskilt med snirklete bokstavar.


Han ristar høfleg på hovudet. «Nei takk», seier han, men er synleg glad for spørsmålet. «Kos deg med teen, din, du», seier han og reiser seg og begynner å gå, men snur seg raskt igjen og hevar peikefingeren muntert mot meg: «Men kjem det på nokon med barnevogn, så flyttar du tilbake igjen til plassen din, ikkje sant?» Så sprett han bortover mot førarkupeen igjen med lette steg. Svevesteg.

Støtt Pendelen:

VIPPS # 507 114

Alt innhold er opphavsrettlig beskyttet

© 2020 Pendelen.no